எருசலேம், 30 ஜூன், 2026 (TPS-IL) — ஜூன் 22, 2026 அன்று, எருசலேமுக்கு தெற்கே மேற்குக்கரையில் உள்ள கார்மே ஹட்சூர் என்ற யூத கிராமத்தை நோக்கி இரண்டு பாலஸ்தீனர்கள் வந்தனர். இஸ்ரேல் பாதுகாப்புப் படையின் (IDF) கூற்றுப்படி, வீடுகளை நோக்கி “பெட்ரோல் குண்டுகளை வீசியதை” அடுத்து இருவரும் சுடப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். கொல்லப்பட்ட ஆயு்தமேந்திய நபர்கள் 15 மற்றும் 19 வயதுடைய சகோதரர்கள் ஆவர்.
இஸ்ரேல் ராணுவத்தைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் இளம் வயதினராக இருந்தது பயங்கரவாதிகள் என்ற அவர்களின் அடையாளத்தை மாற்றவில்லை. இருப்பினும், சர்வதேச ஊடகங்களைப் பொறுத்தவரை, இது இஸ்ரேல் பாலஸ்தீனக் குழந்தைகளைக் கொன்ற மற்றொரு உதாரமாகும்.
“மேற்குக்கரையில் இஸ்ரேலிய வீரர்களால் இரண்டு பாலஸ்தீன இளம் வயதினர்கள் சுட்டுக் கொலை” என்று ராய்ட்டர்ஸ் செய்தி நிறுவனம் தலைப்பிட்டிருந்தது. அதே நேரத்தில் ஸ்பானிஷ் நாளேடான டெமோக்ராட்டா, “ஹெபிரான் நகருக்கு அருகிலுள்ள குடியேற்றப் பகுதிக்கு அருகில் இஸ்ரேலிய ராணுவத் துப்பாக்கிச் சூட்டில் பாலஸ்தீன சிறுவரும் இளைஞரும் இறப்பு” என்று செய்தி வெளியிட்டிருந்தது.
“அவர்கள் இஸ்ரேலியர்களைக் கொல்ல முயற்சித்தார்கள் என்பதையும், அந்தச் செயலில் ஈடுபட்டபோது கொல்லப்பட்டார்கள் என்பதையும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டப் போவதில்லை” என்று பாலஸ்தீன மீடியா வாட்ச் அமைப்பின் நிறுவனரான இடமார் மார்கஸ் டி.பி.எஸ். செய்தியாளரிடம் தெரிவித்தார். “இது ‘பெட்செலம்’ மற்றும் ஐ.நா. அறிக்கைகளில் நாம் ஒரு பயங்கரவாதியைக் கொல்லவில்லை, மாறாக ஒரு குழந்தையைக் கொன்றது போல முடிகிற வகையான ஒரு விஷயமாகும்.”
கார்மே ஹட்சூர் தாக்குதல் என்று கூறப்படுவது, மத்திய கிழக்கில், குறிப்பாக குழந்தைகளின் மரணத்தைச் சுற்றியுள்ள இழிவான கதைகளாகப் போரின் சிக்கலான தன்மை எவ்வாறு எளிமைப்படுத்தப்படலாம் என்பதை மேலும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டியது மற்றும் வெளிப்படுத்தியது.
மேலும், அக்டோபர் 7-ஆம் தேதி முதல் “ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீனப் பகுதியில் பாலஸ்தீனக் குழந்தைகளை இஸ்ரேல் வேண்டுமென்றே குறிவைத்துத் தாக்குவதை” கண்டித்து ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் ஆணையம் அறிக்கை ஒன்றை வெளியிட்ட சில நாட்களுக்குப் பிறகு இந்தச் சம்பவம் நடந்துள்ளது. தாக்குதல்கள், தாக்குதல் முயற்சிகள் அல்லது பிற பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளில் இளம் வயதினரும் ஈடுபட்ட வழக்குகளுக்குப் போதுமான முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், சிறுவர்களை முதன்மையாக பாதிக்கப்பட்டவர்களாக மட்டுமே சித்தரித்ததற்காக விமர்சகர்கள் அந்த அறிக்கையைக் கடுமையாக விமர்சித்தனர்.
எண்களுக்குப் பின்னால் விடுபட்ட சூழல்
சிறுவர்கள் சம்பந்தப்பட்ட பயங்கரவாத நடவடிக்கைகள் அல்லது தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டவர்களையும், ஈடுபடாதவர்களையும் ஆணையத்தின் தரவுகள் வேறுபடுத்திக் காட்டுகின்றனவா என்று டி.பி.எஸ். கேட்டபோது, தனது சமீபத்திய அறிக்கையில் ஆய்வு செய்யப்பட்ட அனைத்துச் சம்பவங்களிலும், “எந்தக் குழந்தையும் எந்த வகையிலும் வன்முறை அல்லது சந்தேகத்திற்கிடமான நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடவில்லை” என்று ஆணையம் கூறியது. வெளியீட்டு நேரத்திற்குள் டி.பி.எஸ். இன் கருத்துக் கோரிக்கைக்கு பெட்செலம் (B’Tselem) பதிலளிக்கவில்லை.
மத்திய கிழக்கு ஆய்வாளர் அலெக்ஸ் கிரீன்பெர்க் கூறுகையில், குழந்தைகளைச் சேர்ப்பதில் கவனம் செலுத்தும் தற்போதைய குறிப்பிட்ட பிரச்சாரத்தை தான் பார்க்கவில்லை என்றாலும், தியாக மரணத்தைச் சுற்றியுள்ள பரந்த கலாச்சாரம் இளைஞர்களை வன்முறைக்குள் ஈர்ப்பதற்கு வழிவகுக்கிறது என்றார்.
“அக்டோபர் 7-க்கு முன்புகூட, [பாலஸ்தீனர்கள்] தங்கள் நாடகத்தனமான காட்சிகளை நடத்தும் போது, குழந்தைகள் பங்கேற்பதையும் கலாஷ்கோவ் துப்பாக்கிகளை ஏந்துவதையும் நீங்கள் அடிக்கடி பார்க்கலாம்” என்று கிரீன்பெர்க் குறிப்பிட்டார். “குழந்தைகள் ஷாகித்களாக (தியாகிகளாக) மாறுவதற்கு குறிப்பிட்ட மூளைச்சலனை இல்லாவிட்டாலும், அவர்கள் யாராக இருந்தாலும், என்னவாக இருந்தாலும் தியாகிகளை எப்பொழுதும் புகழ்ந்து பாராட்டுகிறார்கள். இளம் வயதினரைச் சேர்ப்பதில் அவர்களுக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.”
கிரீன்பெர்க்கின் கூற்றுப்படி, காசா, யூதேயா மற்றும் சமாரியா ஆகியவற்றில் உள்ள சூழ்நிலை பயங்கரவாதத்தையும் தியாக மரணத்தையும் மகிமைப்படுத்தும் கல்வி முறை மற்றும் பொது விவாதத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.
“காசா மற்றும் யூதேயா மற்றும் சமாரியாவில் இருக்கும் ஒரே கல்வி இந்த இஸ்லாமியக் கல்விதான்; இது பயங்கரவாதத்தை ஆதரிக்கிறது, பயங்கரவாதத்தைக் கொண்டாடுகிறது, பொதுமக்கள் அல்லது வீரர்களைக் கொன்றார்களா என்பதைப் பொருட்படுத்தாமல் தியாகிகளைப் புகழ்கிறது” என்று அவர் கூறினார்.
தாக்குதலில் ஈடுபடுபவர் ஒரு சிறுவனாக இருக்கும்போது
இது போன்ற தாக்குதல்களை எதிர்கொண்டு வாழ்ந்த இஸ்ரேலியர்களைப் பொறுத்தவரை, தாக்குதல் நடத்தியவர் ஒரு சிறுவன் என்ற உண்மை அச்செயலின் தன்மையை மாற்றாது. 2016 ஆம் ஆண்டில், 17 வயது முகம்மது தராய்பா கிரியத் அர்பாவில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த 13 வயது ஹல்லேல் யாஃபா ஏரியலைக் கத்தியால் குத்திக் கொன்றார்.
“அவரது இளைய வயதுக்கு முரணாகவும் அதனுடன் சேர்த்தும், அவர் எல்லா வகையிலும் ஒரு பயங்கரவாதியாக இருந்தார்” என்று அத்தாக்குதலில் காயமடைந்த சுகி கில்போவா டி.பி.எஸ். செய்தியாளரிடம் தெரிவித்தார். “அவர் உண்மையில் தாக்குதலைத் திட்டமிட்டார், அவர் வரும் பாதையைத் திட்டமிட்டார், நேரத்தைத் திட்டமிட்டார், எந்த வீடு, எந்த ஜன்னல் வழியாகச் செல்லப் போகிறோம் என்பதைத் திட்டமிட்டார்.”
இளம் வயது தாக்குதல்காரரிடம் இந்த யோசனை எவ்வளவு ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது என்பதை இந்த வழக்கு காட்டுகிறது என்று கில்போவா கூறினார்.
“மரணத்திலிருந்தும் தனது உயிரைக் காத்துக்கொள்வதிலிருந்தும் தன்னை மிகவும் விலக்கி வைக்க வேண்டிய 17 வயது சிறுவன், யூதர்களைக் கொல்வதற்காக, சிறு குழந்தைகளைக் கொல்வதற்காக, இதுதான் தனது வாழ்வின் நோக்கம் என்ற தெளிவான அறிவுடன் செல்வதைக் காண்கிறீர்கள்” என்று அவர் கூறினார். “கொலை செய்யப்படுவது என்ற இந்த நிலை பூஜ்ஜிய வயதிலிருந்தே அவர்களுக்கு எவ்வளவு ஆழமாக, எவ்வளவு ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது என்பதை இது காட்டுகிறது.”
தெற்கு ஹெபிரான் மலைகளில் உள்ள ஓத்னியேலைச் சேர்ந்த 6 குழந்தைகளின் 38 வயது தாயான தஃப்னா மீர் 2016 இல் கொல்லப்பட்டதை இஸ்ரேலியர்கள் குறிப்பிடும் மற்றொரு நிகழ்வாகும். சோரோகா மருத்துவ மையத்தில் செவிலியராகப் பணிபுரிந்த மீர், தனது குழந்தைகள் அருகில் இருந்தபோது, 15 வயது பாலஸ்தீனத் தாக்குதல்தாரியால் தனது வீட்டின் நுழைவாயிலில் கத்தியால் குத்திக் கொல்லப்பட்டார்.
அவரது கணவர் நாதன் மீர், தாக்குதலின் வயது கொலையின் தீவிரத்தையோ அல்லது விட்டுச் சென்ற அதிர்ச்சியையோ குறைக்கவில்லை என்று டி.பி.எஸ். செய்தியாளரிடம் தெரிவித்தார்.
“இறுதியில், 15 வயது சிறுவன் ஒருவன் கத்தியை எடுத்து குழந்தைகளின் கண்முன்னே அவர்களின் தாயைக் குத்தினான், எனவே அவரது வயது முக்கியமல்ல” என்று மீர் கூறினார். “புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவிலான கொடூரத்திற்கும் வயதுக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. இது போன்ற ஒரு குழந்தையின் சுற்றுப்புற கல்விச் சூழல் குறித்து இது மிகவும் கடினமான கேள்வியை மட்டுமே எழுப்புகிறது.”
இந்தத் தாக்குதல் ராணுவ மோதலின் ஒரு பகுதி அல்ல, மாறுகாக அதன் வீட்டிற்குள் இருந்த ஒரு குடும்பத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட வேண்டுமென்றே தாக்குதல் என்று மீர் கூறினார். “இந்தப் பையன் வெறுமனே தன் வீட்டைவிட்டு வெளியேறி, சமையலறை கத்தியை எடுத்துக்கொண்டு, தனக்குத் தெரியாத மக்களின் மற்றொரு வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்” என்று அவர் கூறினார். “இது உண்மையில் ஒரு தேர்வு, அவரது முழுமையான தேர்வு. மேலும் பேரழிவு முடிவற்றது. நாங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் அதன் விளைவுகளுடன் வாழ்கிறோம்.”
மீரைப் பொறுத்தவரை, தாக்குதல் நடத்தியவரின் வயதில் கவனம் செலுத்துவது அச்செயலின் தன்மையை எவ்வாறு மறைக்கக்கூடும் என்பதை இந்தக் கொலை காட்டியது. “ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில், உளவியல் ரீதியாகவும் கூட மிகவும் நிலையான விஷயம் ஒரு தாயாகும்” என்று அவர் கூறினார். “அப்படிப்பட்ட ஒரு தாய் இப்படிப்பட்ட முறையில் மறைந்துவிட்டால், அவள் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவளாக இருந்தால், அது முற்றிலும் பேரழிவை ஏற்படுத்தும் அடியாகும்.”
பாலஸ்தீன சிறுவர்கள் எவ்வாறு தியாக கலாச்சாரத்திற்குள் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள் என்ற கேள்விக்குத் திரும்புகையில், மார்கஸ், பிரியாவிடை குறிப்பு ஒன்றை எழுதி வைத்துவிட்டுச் சென்ற 14 வயது பாலஸ்தீனத் தாக்குதல்தாரியின் வழக்கைக் குறிப்பிட்டார். மார்கஸின் கூற்றுப்படி, அந்தச் சிறுவன் எழுதினான்: “அல்லாஹ்வுக்காக தியாகம் செய்வது என்ற எனது கனவை அல்லாஹ் எனக்கு நனவாக்கியுள்ளான்.” பின்னர் அவர் தனது தாயாரிடம் அழ வேண்டாம் என்றும், மகிழ்ச்சியடையுமாறும் கேட்டுக்கொண்டார்: “அம்மா மகிழ்ச்சியான ஒலிகளை எழுப்புங்கள், அழ வேண்டாம்.” அவர் தனது தந்தையையும் সম্বாதித்தார்: “அப்பா, கவலைப்பட வேண்டாம்.”
மார்கஸைப் பொறுத்தவரை, இந்தக் கடிதத்தின் முக்கியத்துவம் குழந்தைகளின் சொந்த உலகப் பார்வையைப் பற்றி அது என்ன வெளிப்படுத்துகிறது என்பதில் உள்ளது. “இங்கே என்ன முக்கியம் என்றால், உண்மையில் பாலஸ்தீனக் குழந்தைகளுக்கு தியாகியாக மாறுவது ஒரு சாதனை என்று கற்பிக்கப்பட்டுள்ளது.”
14 வயது சிறுவன் இறந்துவிட்டதாக மட்டும் தெரிவிக்கப்படவில்லை, அவனது இறுதி ஊர்வலம் பாலஸ்தீன அதிகாரப்பூர்வ தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பப்பட்டது என்று மார்கஸ் மேலும் கூறினார்.
மார்கஸின் கூற்றுப்படி, ஒளிபரப்பின் போது, தியாகத்தைப் பெருமைப்படுத்தும் பாட்டு ஒன்று பின்னணியில் ஒலிக்கப்பட்டது, அதில் பின்வரும் வரிகளும் அடங்கும்: “என் தாயே என்னை ரோஜாக்களால் அலங்கரியுங்கள். இது மிகவும் அழகான நேரம். ஏஞ்சல்கள் எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்…”
மார்கஸைப் பொறுத்தவரை, “இஸ்ரேலால் கொல்லப்பட்ட குழந்தைகள்” பற்றிய விவாதம் எண்களைப் பற்றிய தகராறு மட்டுமல்ல. ஒரு தாக்குதலின் போது ஒரு சிறுவன் சுடப்படுவதற்கு முன்பு என்ன நடந்தது என்பது பற்றிய தகராறு இதுவாகும்: அவனது மரணம் ஒரு சாதனை என்று அவனுக்குக் கற்பித்தது யார், பிற்காலத்தில் அவனை ஒரு ஹீரோவாக மாற்றியது யார், மற்ற குழந்தைகளுக்கு என்ன செய்தி சென்றடைந்தது?
இளம் வயது தாக்குதல்காரர்கள் தாக்குதலின் பின்னணி மற்றும் அவர்களின் மரணத்தைச் சுற்றியுள்ள மகிமைப்படுத்தல் ஆகியவை இல்லாமல், இஸ்ரேலால் கொல்லப்பட்ட குழந்தைகள் என்று மட்டுமே காட்டப்படும் வரை, அடுத்த குழந்தை அடுத்த தியாகியாக மாறுவது என்னவென்று ஏற்கனவே கற்பிக்கப்பட்டு வருகிறது என்று மார்கஸ் எச்சரித்தார்.
“அவர்கள் குழந்தைகளை தாங்களாகவே முன்வந்து வேண்டுமென்றே தற்கொலை செய்துகொள்ள வேண்டாம் என்று ஊக்கப்படுத்துவதில்லை. அவர்கள் உண்மையில் அதை வலுப்படுத்துகிறார்கள்.”
