பாராசூட் பயிற்றுநர்கள் பயிற்சிக்கான பெரேட் அணிவகுப்பு தொடங்குவதற்குத் רגע முன்பு, நான் அமித்தை ஒரு உரையாடலுக்காகப் பிடிக்கிறேன். முதல் பார்வையில், அவள் தனது மற்ற நண்பர்களைப் போலவே இருக்கிறாள் – உற்சாகமாக, தொடங்குவதற்காகக் காத்திருக்கிறாள், இறுதியாக அவளது தோளில் ‘சிவப்பு’ பெரேட்டுடன் இருக்கக் காத்திருக்கிறாள். ஆனால் அவள் பெறவிருக்கும் பெரேட் ஏற்கனவே நன்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதாகும், வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு சீனியாரிட்டியைக் கொண்டுள்ளது.
“இது என் சகோதரர், ரஸ்ஸல் லியாவ் அலுஷ் அவர்களின் பெரேட், அவர் என் சிறந்த நண்பர் மற்றும் உடல் ரீதியாக இல்லாவிட்டாலும் எப்போதும் என்னுடன் இருக்கிறார்” என்று அமித் தொடங்குகிறான். ‘சிவப்பு’ பெரேட் அவளது தனிப்பட்ட உபகரணங்களின் நீலப் பெட்டியில் இரண்டு ஆண்டுகளாக அவளுக்காகக் காத்திருந்தது, அணிவகுப்பின் முடிவில், அவளது பெற்றோர்கள் முன்னோக்கி நடந்து செல்லும்போது – அதை அவள் தலையில் வைப்பதற்காக – குறிப்பாக வெளியே எடுக்கப்படும்.
லியாவைப் பற்றி பேசும்போது அவளது கண்களில் உள்ள ஒளியைப் பார்த்தாலே அவர்கள் எவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்தார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். “எங்களுக்கு இடையே கிட்டத்தட்ட 5 வயது வித்தியாசம் உள்ளது, ஆனால் அது ஒருபோதும் தடை செய்யவில்லை” என்று அவள் ஒரு புன்னகையுடன் நினைவுகூறுகிறாள், “நாங்கள் சிறியவர்களாக இருந்தபோது, எங்கள் அறைகள் அடுத்தடுத்து இருந்தன, ஒரு ஜிப்சம் சுவரால் மட்டுமே பிரிக்கப்பட்டிருந்தன. எனவே, ஒருவர் மற்றவருடன் பேசுவதற்காக, நாங்கள் ஒரு சிறப்பு மொழியை உருவாக்கிக் கொண்டோம் – ஒரு தட்டுதல் என்றால் ‘என்ன நடக்கிறது?’, இரண்டு என்றால் ‘பரவாயில்லை’, மற்றும் மூன்று என்றால் ‘என்ன செய்கிறாய்?'”
ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல, சுவரில் தட்டும் சத்தங்களுக்குப் பதிலாக செய்திகள், வழக்கமான அழைப்புகள் மற்றும் கூட்டு வெளியீடுகள் வந்தன – அவர் துவ்டேவன் பிரிவின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 100 வது குழுவில் மிக intenziv (தீவிரமான) சேவைக்காகச் சேர்ந்தபோதும் கூட. “அவர் கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்கு மிகவும் பிஸியான உலகத்தில் வாழ்ந்தார்” என்று அவள் கூறுகிறாள், “இரு어도, அவர் வீட்டிற்கு வரும்போது அவரிடம் ஒரு இரும்பு விதி இருந்தது: வெள்ளிக்கிழமை மாலை குடும்ப நேரம், மற்றும் சனிக்கிழமை காலை சகோதரர்களின் நேரம் – எங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தம்.”
லியாவ் தனது சேவையின் கதைகள், குழு மற்றும் சூழலை வீட்டின் ஒரு பகுதியாக மாற்றினார், இது ஆரம்பத்தில் ஒகெட்ஸில் சேர கனவு கண்ட தனது இளைய சகோதரியையும் பாதித்தது. “இது எப்போதும் என்னை ஈர்த்த ஒரு உலகம், லியாவுக்கு அது தெரியும்” என்று அவள் சோகத்துடன் விவரிக்கிறாள், “நாங்கள் ஒன்றாகப் பயிற்சி செய்வோம் என்றும், தேர்வுகளுக்குத் தயாராக அவர் எனக்கு உதவுவார் என்றும் நாங்கள் ஏற்கனவே ஒப்புக்கொண்டோம்.”
ஆனால் அந்த வாக்குறுதியை அவனால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை. அக்டோபர் 7 அன்று, லியாவ் தனது தந்தையைப் போல தெற்கிலிருந்து அழைக்கப்பட்டார். குடும்பம் காத்திருப்பு நிலைக்குச் சென்றது: “நான் அவருக்குச் செய்திகளை அனுப்புவேன், ஒரு டிக் குறியீட்டை மட்டும் பார்த்து பயப்படுவேன். ‘அமித், எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது, எனக்கு எதுவும் நடக்காது’ என்று அவர் சொல்லும் பழைய பதிவை நான் கேட்டேன். இது லியாவ், அவர்தான் இருக்க களத்திலேயே மிகவும் வலிமையானவர் என்று எனக்கு நானே சொல்லிக் கொண்டேன்.”
அந்த உறுதி டிசம்பர் 17, 2023 அன்று உடைந்தது. “அன்றைய தினம், மாலை 7 மணி அளவில், எனது தாயார் ரிசர்வ் காயல்டி அதிகாரியாகப் பணியில் இருந்தார், நான் மாடியில் ஒரு நண்பருடன் தொலைபேசி அழைப்பில் இருந்தேன்” என்று அவள் மீண்டும் கூறுகிறாள், “கம்ப்யூட்டரில் ஏதோ உதவி செய்ய நான் கீழே சென்றேன், ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, திடீரென்று எனக்கு ஒரு கேள்வி எழுந்தது: ‘நான் ஒரு போர்முறைப் பணியில் சேர விரும்பினால், நீங்கள் அதில் கையெழுத்திட வேண்டியதில்லை, இல்லையா?’ கையெழுத்திட எந்த காரணமும் இல்லை என்று அம்மா பதிலளித்தார், அதோடு நாங்கள் முடித்துக்கொண்டோம்.”
சில கணங்களுக்குப் பிறகு பிரதான கதவில் தட்டும் சத்தங்கள் கேட்டன. அவர்களின் வீட்டில், கிட்டத்தட்ட யாரும் அந்த வழியில் நுழைவதில்லை, எல்லோருக்குமே பின்வாசல் வழியாக வரத் தெரியும். “நான் அணுகினேன், துவாரத்தின் வழியாகப் பார்த்தேன், வீரர்களைக் கண்டேன். என் நினைவில் உடனடியாக ‘இல்லை, இல்லை, இல்லை’ என்ற எண்ணம் ஓடியது. இஸ்ரேல் நாட்டின் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் இதன் அர்த்தம் என்னவெಂದು தெரியும். நான் அம்மாவைப் பார்த்து லியாவ் இறந்துவிட்டதாகக் கூறினேன்.”
அதற்குப் பிந்தைய நிமிடங்கள் மறுப்பு மற்றும் செயல்பாட்டின் இயலாத கலவையாக மாறின. “அம்மா தரையில் விழுந்தார், அழத் தொடங்கினார் மற்றும் அவர்களை வீட்டிலிருந்து வெளியேற்ற முயன்றார். நான் அதிர்ச்சியில் இருந்தேன். நான் அவர்களிடம் ‘சரி, உங்களுக்கு ஏதாவது வேண்டுமா?’ என்று கேட்டுவிட்டு அவர்களுக்குக் குடிக்க ஏதாவது கொடுக்க குளிர்சாதனப் பெட்டிக்குச் சென்றேன். என் மூளை இதைப் புரிந்துகொள்ள மறுத்துவிட்டது.”
கான் யூனிஸின் மையத்தில் துவ்டேவன் பிரிவின் தாக்குதலின் போது லியாவ் வீழ்ந்தார். போரில் அவருடன் இணைந்து பிரிவின் வீரர் ரஸ்ஸல் (ரிசர்வ்) ஈத்தான் நாஹ் மற்றும் யஹாலோம் பிரிவின் வீரர் ரஸ்ஸல் (ரிசர்வ்) தல் பிலிபா ஆகியோரும் வீழ்ந்தனர். ஆனால் செய்தி வந்த அந்த நேரத்தில், செயல்பாட்டு விவரங்கள் உண்மையில் முக்கியமில்லை. ஒரே நேரத்தில், அதுவரை படிப்புகள், தேர்வுகள் மற்றும் சேவைக்கான கனவுகளைக் கொண்டிருந்த அவளது உலகம் இரண்டு எதிர் திசைகளில் கிழிந்தது: “ஒருபுறம், நான் அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் மறுக்க முயற்சிக்கும் ஒரு சிறிய சிறுமியானேன். மறுபுறம் நான் 30 ஆண்டுகள் வயதானவளானேன்.”
“அன்றிரவு, இறுதிச் சடங்குக்கு முன்பே, குடும்பத்தினர் லியாவிடம் விடைபெற அனுமதிக்கப்பட்டனர், நான் அவருடன் தனியாக இருக்க விரும்பினேன்” என்று அவள் கூறுகிறாள். “நான் பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தതിனால், அவனிடம் விடைபெற விரும்பியதால், நான் அவனைearly-யாக எழுப்பிய எல்லா நேரங்களையும் போல உள்ளே சென்றேன். அவன் தூங்குவது போல் ஒரு வேடிக்கையான வழியில் வாய் திறந்து கிடந்தான், இன்னும் சற்று நேரத்தில் அவன் எழுந்திருப்பான் என்று நான் உறுதியாக நம்பினேன். நான் அவனிடம் ‘லியாவ், எழுந்து வா’ என்றேன். அவன் எழவில்லை.”
“முடிவில், உலகம் சிதைந்துபோன இரண்டு பெற்றோர்களும், அவள் எப்படி தொடர வேண்டும் என்று புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கும் ஒரு சகோதரியும் நாங்கள் எஞ்சியிருந்தோம்” என்று அவள் தன் உணர்வுகளுக்கு வார்த்தைகளைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கிறாள், “முதலில், நான் மிகவும் கோபப்பட்டேன் – கடவுள் மீது, ராணுவம் மீது, எங்கள் பெற்றோர்கள் மீது, எங்களை எப்போதும் தலையால் உள்ளே நுழையச் சொல்லி வளர்த்தவர்கள் மீது. காசாவுக்குள் எப்படி அவனைத் தாக்குப்பிடிக்க அனுமதித்தார்கள், 100 வது குழுவில், முன்னணியில் இருக்க அனுமதித்தார்கள்? இப்போது நான், அமித், என் சொந்த பலத்தால் குடும்பத்தை எப்படி ஒன்றாகப் பிடித்து வைத்திருப்பது?”
அந்தப் பிரிவுகள், கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்கு இருந்தாலும், அவளுக்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நங்கூரமாகவும் மாறின. “நான் லியாவிடம் சொன்னேன்: ‘எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது, நான் அம்மாவையும் அப்பாவையும் பார்த்துக் கொள்கிறேன். நீ ஓய்வெடு. நீ போதுமான அளவு செய்துவிட்டாய், போதுமானதை விட அதிகம். நான் சமாளிப்பேன், நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்.’ அதைப் பார்ப்பது என்னைக் காப்பாற்றியது. அவனது அழகான முகம் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளதைக் காண்பது. அதில் நிறைய ஆறுதல் இருந்தது.”