91 வயது ஹோலோகாஸ்ட் தப்பியவரான டோமி ஷஹாமுடன் நான் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, பள்ளிகள், வானொலி நிலையங்கள் மற்றும் ‘நினைவூட்டல் கூடங்களின்’ ஏற்பாட்டாளர்களிடமிருந்து வரும் தொலைபேசி அழைப்புகள் எங்கள் உரையாடலைத் தடையறச் செய்கின்றன. அனைவரும் அவரிடம் வந்து தனது சாட்சியத்தைப் பகிரும்படி கேட்கிறார்கள். “என்னிடம் குரல் இருக்கும் வரை, அங்கு என்ன நடந்தது என்பதை நான் தொடர்ந்து சொல்வேன்” என்று அவர் புன்னகையுடன் அறிவிக்கிறார், அந்தப் புன்னகை பல வலியையும் மறைக்கிறது.

தனது வயதிலும், டோமி தனது கதையை முதல் நபர் பார்வையில் தொடர்ந்து பரப்பி வருகிறார் – ஹோலோகாஸ்ட் வதை முகாம்களின் கொடூரங்களின் வாழும் நினைவு. அவர் இதை இளைஞர்கள், வீரர்கள் மற்றும் பெரியவர்களுடனான உரையாடல்களில் மட்டும் செய்வதில்லை; ஹோலோகாஸ்ட் தப்பியவர்களுடன் மிகவும் இருண்ட இடங்களுக்குத் திரும்பும் பிரதிநிதிக் குழுக்களிலும் இணைகிறார்.

இஸ்ரேல் ராணுவத்தின் அனைத்துப் பிரிவுகளையும் சேர்ந்த அதிகாரிகள் போலந்துக்குப் பயணம் செய்யும் ‘சீருடையில் சாட்சிகள்’ பயணத்தில் ஷஹாம் தோராயமாக 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முதன்முதலில் இணைந்தார், அதிலிருந்து பலவற்றில் பங்கேற்றுள்ளார். ஆனால் கடந்த நவம்பரில் நடைபெற்ற பிரதிநிதிக் குழு பயணத்தில்தான், குழுவின் மருத்துவரான கேப்டன் டாக்டர் யாக்கோப்புடன் ஒரு அரிதான தற்செயலான நிகழ்வைக் கண்டறிந்தார்.

பயணத்திற்கான தயாரிப்பின் போது, டோமி சாட்சியம் அளித்தார் – மேலும் அவுஷ்விட்ஸில் தனது கதையைக் காட்டும் புகைப்படங்களை பங்கேற்பாளர்களுக்குக் காட்டினார். அப்போது, ஒரு வியக்கத்தக்க விஷயம் நிகழ்ந்தது: மருத்துவர் யாக்கோப்பு தான் பேசிய புகைப்படத்தில் தனது பாட்டி மார்தா வெய்ஸ் (மறைந்த) அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். “நான் உண்மையில் அதிர்ந்துபோனேன்” என்று யாக்கோப் கூறினார், “அவர் இந்த புகைப்படங்களைக் காட்டுகிறார், அந்தப் புகைப்படத்தில் தோன்றிய குழந்தைகளிடமிருந்து பின்னர் சேகரிக்கப்பட்ட சாட்சியங்களுடன் – நான் என் பாட்டியைக் கண்டுபிடிக்கிறேன்”.

யாக்கோப் நிச்சயமாக அவரிடம் சென்று, அந்தத் தற்செயல் நிகழ்வைப் பற்றி அவரிடம் கூறினார். “முகாம் விடுவிக்கப்பட்டபோது ரஷ்யர்கள் எடுத்த ஒரு அரங்கேற்றப்பட்ட புகைப்படம் இது என்பது தெரியவருகிறது” என்று யாக்கோப் விளக்குகிறார், “அதனால்தான் அது யட் வஷேம் அருங்காட்சியகத்தில் தோன்றவில்லை – மேலும் அவுஷ்விட்ஸில், பிரதிநிதிக் குழுவின் போர்தான் – நாங்கள் இருவரும் அதன் அருகே புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டோம்”.

இந்தப் பயணத்திற்கு தான் மிகவும் தற்செயலாகவே சென்றதாக டோமி நகைச்சுவையாகக் கூறுகிறார்: “யட் வஷேமில் பிரதிநிதிக் குழுவுக்கான அதிகாரிகளின் தயாரிப்புகளுக்கு நான் வந்தேன், வழக்கம்போல் அங்கு சாட்சியம் அளித்தேன். ஆனால் அப்போது பிரதிநிதிக் குழுவின் தளபதி என்னுடன் விமானத்தில் வந்து, அவர்களுடன் மேலும் பல நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள என்னைச் சம்மதிக்க வைத்தார். நான் திட்டமிடவில்லை என்றாலும், போலந்தில் 3 நாட்கள் அவர்களுடன் இணைய முடிவு செய்தேன்”.

அங்கு, வதை முகாமில், டோமி வேலி அருகில் நின்று, முகாம் விடுவிக்கப்பட்டபோது அவர்கள் நின்ற அதே இடத்தில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு பிரபலமான புகைப்படம் குறித்துப் பேசினார், அதில் அவர் தோன்றுகிறார். “நாங்கள் எட்டு குழந்தைகள் இருந்தோம்” என்று அவர் விளக்குகிறார், “மேலும், அவர்களில் அனைவரையும் இன்றுவரை நான் நினைவில் வைத்திருக்கிறேன், ஏனெனில் அதற்குப் பிறகு நாங்கள் என்ன கடந்தோம் என்பது பற்றிப் பேசுவதற்காக 2005 ஆம் ஆண்டும் அவுஷ்விட்ஸ் அருங்காட்சியகத்தில் சந்தித்தோம்”.

டோமியைப் போலவே, பாட்டி மார்தாவும் ஹோலோகாஸ்டின் போது தான் கடந்தவற்றைப் பற்றிச் சொல்லவும் சாட்சியமளிக்கவும் உயிர் பிழைத்தார். “அவரும் அங்கு என்ன நடந்தது என்பதைப் பரப்புவதற்கும், தனக்குக் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் அதை நினைவூட்டுவதற்கும் தனது வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தார்” என்று யாக்கோப் பகிர்ந்து கொள்கிறார். “அவர் ஏராளமான பிரதிநிதிக் குழுக்களுடன் சென்றார், சில ராணுவத்துடனும் சென்றார் – அவரால் இனி முடியாது போகும் வரை. அவர் போருக்குச் சற்று முன்பு, சுமார் இரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு காலமானார்”.

ஹோலோகாஸ்டில் பலரைப் போலவே அவரது உயிர்வாழ்ந்த கதை, கொஞ்சம் அதிர்ஷ்டமும் தேவைப்பட்ட தற்செயல் நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியாக இருந்தது. “44 ஆம் ஆண்டில் அவர் அவுஷ்விட்ஸுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டபோது, ​​அவரது சகோதரி ஈவாவும் அவரும் இரண்டு வெவ்வேறு திசைகளில் தேர்வு செய்யப்பட்ட பிரித்தெடுக்கப்பட்டனர் – ஈவா வாழ்வுக்கும், அவரை விட இளையவரான பாட்டி மரணத்திற்கும் அனுப்பப்பட்டனர்” என்று யாக்கோப் கூறுகிறார். “தற்செயலாக, அவர்கள் பிரிக்கப்பட்டபோது ஒரு அமெரிக்க அல்லது பிரிட்டிஷ் விமானம் முகாமிற்கு மேல் பறந்தது – மேலும் எனது பாட்டி தனது சகோதரியின் வரிசையில் சேர அந்த களேபரத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்”.

மற்றொரு தற்செயல் நிகழ்வு காரணமாக டோமி உயிர் பிழைத்தார். “ரஷ்ய ராணுவத்தால் அவுஷ்விட்ஸ் விடுவிக்கப்படுவதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு, முகாமை வெறுமையாக்கும் நோக்கத்துடன் யூதர்கள் பலர் மரணப் பேரணிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர் – நான் அவர்களில் ஒருவன். அங்கு மிகவும் குளிராக இருந்தது, மைனஸ் 30 டிகிரி செல்சியஸ், நான் மற்றொரு குழந்தையுடன் வெப்பமடைய வழிகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். அவரிடம் நான் சொன்னேன் – ‘வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் பார், காவலாளிகள் யாரும் இல்லை என்பதைப் பார் – வெப்பமடைய சாலையின் ஓரத்தில் உள்ள ஒரு குடிசையில் ஒளிந்து கொள்வோம்'”.

இவ்வாறு, டோமியும் அவரது நண்பரும் உண்மையில் பேரணியிலிருந்து தப்பியோடினர் – சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு அது கடந்து சென்றது, அவர்கள் காப்பாற்றப்பட்டனர். “நாங்கள் உடனடியாக முகாமிற்குத் திரும்பினோம் – அது காலியாக இருப்பதைப் பார்த்தோம். ஜெமானியர்கள் காலியாக்கிச் சென்ற குடிசைகளில் உணவையும் உடைகளையும் தேடத் தொடங்கினோம், சாப்பிட்டோம், உடை அணிந்தோம்”.

அதே கணங்களில் மார்தாவும் ஈவாவும் முகாமில் இருந்தனர் – நாஜிகள் ஆதாரங்களை அழிக்க முகாமை எரிக்க முயற்சித்தபோது. “தற்செயலாக மழை பெய்யத் தொடங்கியது, அது தீயை அணைத்தது. என் பாட்டி உயிர்வாழ இதுவும் ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கலாம்” என்று யாக்கோப் விளக்குகிறார். பின்னர், செஞ்சிலுவை ராணுவத்தால் முகாம் விடுவிக்கப்பட்டது, பேசப்பட்ட புகைப்படம் எடுக்கப்பட்டது.

பயணம் தன்னில், இருவரும் சாட்சியமளிப்பது போல, அவர்களுக்கு ஒரு வலிமையான ஆற்றல் உணர்வைத் தந்தது. “சீருடை அணிந்தவர்களுடன் அவுஷ்விட்ஸுக்கு வருவது – அது ஒரு வெற்றி” என்று டோமி ஷஹாம் உறுதியான குரலில் கூறுகிறார், “இந்தப் படத்தில் புகைப்படம் எடுக்கப்பட்ட அனைவரும் யூதர்களுக்கு அத்தகைய ஒரு நாடு இருக்கும் என்று நம்பவில்லை, அது அவர்களைப் பாதுகாக்க முடியும், மேலும் அதன் எல்லைகளுக்கு வெளியே அவர்களின் பாதுகாப்பிற்காகப் போராடவும் முடியும்”.

கேப்டன் டாக்டர் யாக்கோப் தனது பங்கைக் கூறுகிறார்: “போர் வெடிப்பதற்குச் சற்று முன்பு பாட்டி காலமானார் – அக்டோபர் 7 அன்று என்ன நடந்தது என்பதை அவர் கேட்காமல் இருந்ததே ஒருவகையில் நல்லது. ஆனால் வித்தியாசத்தை அவர் பார்த்திருந்தால் – இந்த முறை நம்மை நாமே பாதுகாத்துக்கொள்ளவும் பதிலடி கொடுக்கவும் எங்களிடம் வழி உள்ளது என்பதை அவர் கண்டிருந்தால், அவர் பெருமையால் நிறைந்திருப்பார். நான் பிரதிநிதிக் குழுவில் சென்றபோது, ​​என் பாட்டி மீதான சோகத்தையும் ஏக்கத்தையும் இயற்கையாகவே உணர்ந்தேன், ஆனால் அவளது வாழ்க்கையில் எதைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்த வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாளோ அதை போலந்து மண்ணில் நான் நிறைவேற்றுகிறேன் என்ற பெரும் மகிழ்ச்சியையும் உணர்ந்தேன்”.