நாட்டின் ஜனாதிபதி திரு. ஐசக் ஹெட்சோக் மற்றும் அவரது மனைவியே, துயருற்ற குடும்பத்தினரே, மற்றும் மதிப்பிற்குரிய அனைவரуம்.

மேற்கு சுவரின் மிகப்பெரிய இரண்டு கற்களின் மீது எனது இரண்டு கைகளையும் வைத்தேன். அந்தத் கணத்தில், உறுதியான பொருட்களின் சக்தி எவ்வளவு பெரியது என்பதை உணர்ந்தேன். இந்தக் கற்கள் வெறும் கற்களைவிட மேலானவை: அவை கடந்த காலத்திற்கு வாழும் சாட்சிகளாக இருக்கின்றன; அவை எதிர்காலத்திற்கான நம்பிக்கையைத் தாங்கி நிற்கின்றன.”

நாம் நிற்கும் இந்தப் இடத்தைப் பற்றி எருசலேம் வரலாற்றாசிரியர் ஜோசப் கிளவுஸ்னர் இவ்வாறு எழுதினார். யூத தேசிய வரலாற்றில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, இந்தக் கற்கள் அதன் வீரர்களின் வீரத்திற்குச் சாட்சியாக இருந்து வருகின்றன. ஒவ்வொரு ஆண்டும், இஸ்ரேல் நகரங்களில் சைரன் ஒலிக்கும்போது, அவை வீழ்ந்தவர்களின் நினைவுகளை எதிரொலிக்கின்றன. கற்களின் அடிவாரத்தில், நாம் ஒரு பழமையான கதையின் ஒரு அத்தியாயம் மட்டுமே என்பதையும், தலைமுறைகளின் சங்கிலியில் ஒரு வாழும் இணைப்பு என்பதையும் உணர்கிறோம்.

‘லெச் லெச்சா’ என்ற கட்டளைக்குச் செவிமடுத்து, வாக்குறுதியான ‘இந்த நாட்டை உன் சந்ததிக்குத் தருவேன்’ என்பதன் பின்னால் நடக்கவிருக்கும் தலைமுறைகளின் பாடலுக்கான பாதையை அமைக்கப் புறப்பட்ட நமது தந்தை ஆபிரகாமின் அடடிகளிலிருந்து தொடங்கும் கதை இது – மக்கள் மற்றும் அவர்களின் நிலத்திற்கு இடையே என்றென்றும் பிரிக்க முடியாத பிணைப்பை நெய்த வாக்குறுதி.

இந்தப் பாதையின் நீதிக்கும் இங்கே வேரூன்றுவதற்கான உரிமைக்கும் ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் நாங்கள் போராடினோம்; பார்வையின் நிறைவேற்றத்திற்காகவும், தங்கள் நிலத்தில் இஸ்ரேல் மக்களின் சமாதானத்தை உறுதி செய்வதற்காகவும், இந்த மணிநேரத்திலும் நாங்கள் தொடர்ந்து போராடுகிறோம்.

இஸ்ரேலின் அனைத்து கோத்திரங்களுக்கும் வழங்கப்பட்ட நகரமான எருசலேமைக் கைப்பற்ற டேவிட் (தாவீது) அரசர் முடிவு செய்தபோது, அவர் தனது படைகளுடன் மேலேறிச் சென்று அங்கு செல்லும் நீர்க் குழாய் வழியாக நகரத்தைக் கைப்பற்றினார். நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு யூதா மக்காபி, “தந்திரம் மிக்க மனிதர், தன் இளமைக்காலம் முதல் வீரியமும் வலிமையும் கொண்டவர்; இரையைத் தேடி கெர்ச்சிக்கும் சிங்கம் போன்றவர்” தனது வீரர்களை பெத் ஹொரோன் ஏற்றம் மற்றும் அயலோன் பள்ளத்தாக்கு வழியாக அழைத்துச் செல்வார்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கிப்புட்ஸ் பெத் ஓரன் நாட்டைச் சேர்ந்த லெப்டினன்ட் யோரம் எலிஷிவ், வெடிமருந்து மலையைக் கைப்பற்றுவதற்காக அகழி வழியாக ஏறுவார், அவருக்குப் பின்னால் அவர் கட்டளையிட்ட படைப்பிரிவு வரும். அவருக்கு ஒரு இடைவேளை வழங்குமாறு, ஒரு கணமாவது அவருக்குப் பதிலாக தலைமை தாங்குமாறு மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக் கொண்டதை அவரது போராளிகள் விவரிக்கிறார்கள், ஆனால் அவர் தொடர்ந்து செல்ல வலியுறுத்தினார் – இடைவிடாமல் கையெறி குண்டுகளை வீசி, ஒரு நிலიდან மற்றொரு நிலைக்குத் தாக்குதலை முன்னின்று நடத்தினார், இறுதியில் அவர் அதன் தலைப்பில் வீழ்ந்தபோது, “கண்களை மூடிக்கொண்டு பின்தொடரக்கூடிய ஒரு தலைவர்” என்று போராளிகள் அவரைப் பற்றி கூறினர்.

ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கடந்து செல்லும். சிம்காத் தோரா 5784 (2023) இன் காலையில், காசா எல்லைக் வேலியைக் கடக்கும் நூற்றுக்கணக்கான பயங்கரவாதிகளின் அலைக்கு எதிராக, நரகத்தின் இதயத்தில் போராளிகள் குழு நிற்கும். டேங்க் தளபதி கேப்டன் டேனியல் பெரெட்ஸ் கட்டளைக்காகக் காத்திருக்கவில்லை. அவரும் அவரது குழுவினரான இடாய் ஹென், டோமர் லீபோவிட்ஸ் மற்றும் மாடன் அங்கெஸ்ட் ஆகியோர் உடனடியாகப் போருக்குச் சென்றனர், அவர்கள் படுகொலை செய்பவர்களுக்கும் குடிமக்களுக்கும் இடையிலான கடைசி காப்பரண் என்பதை நன்கு புரிந்து கொண்டனர். ‘பெரெட்ஸ் குழுவின்’ டேங்க் இடைவிடாமல் போராடியது. டேனியல், இடாய் மற்றும் டோமர் போரில் வீழ்ந்தனர், மாடன் காசா சிறைவாசத்தில் இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து வீடு திரும்பினார். ‘பெரெட்ஸ் டேங்க்’ போராளிகள் தயக்கமின்றி எழுந்து நிற்கும் அழைப்புக்கு பதிலளித்த ஒரு தலைமுறைக்கு அடையாளமாக இருக்கிறார்கள்.

இதுவே எழுச்சியின் விடியற்காலையிலிருந்து நமது போராளிகளுடன் வரும் கட்டளையாகும். இன்றும்கூட போராளிகள் மற்றும் பெண் போராளிகளின் இதயங்களில் இது துடிக்கிறது.

ஒவ்வொரு மணிநேரமும் முக்கியமான முடிவுகளை எடுக்க நம்மைக் கோரும் ஒரு பிரச்சாரத்திற்குத் தலைமை தாங்கும் பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்தது. அதற்காக போராளிகள் மற்றும் தளபதிகளின் ஆன்மாவிலிருந்தும் வீரத்திலிருந்தும் நான் வலிமையை ஈர்க்கிறேன். இந்த மக்களின் சதையின் சதையான ஒரு இராணுவம். இந்த மக்களாக இருக்கும் ஒரு இராணுவம் – அதன் உறுதியான சொந்த நாட்டுப் படைகள் அதன் நெகிழ்ச்சியின் இரகசியமாகும். ரிசர்வ் வீரர்கள் மற்றும் அவர்களின் குடும்பங்கள் சண்டையின் துடிக்கும் நாடியின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் ஒரு இராணுவம். நூற்றுக்கணக்கான சேவை நாட்களில், எல்லையற்ற அர்ப்பணிப்புடன், அவர்களின் அனுபவமே நமது செயல்பாட்டு வலிமை என்பதையும், அவர்களின் தியாகமே முழு மக்களின் கொடுக்கும் திசைகாட்டி என்பதையும் அவர்கள் நிரூபிக்கிறார்கள்.

எனது கீழ்ப்படிந்தவர்களே,
உங்கள் தைரியமும் உறுதியும் என்னை வார்த்தையற்றவனாக ஆக்குகிறது.
நீங்கள் முன்னின்று நடத்துவது போன்ற நீண்ட மற்றும் சிக்கலான போரில் பங்கேற்ற நமது நாட்டின் மூத்த போராளிகளில் பலர் இல்லை. நாட்டின் எழுச்சிக்கும் கட்டமைப்புக்கும் போராடிய தளபதிகளின் தலைமுறையுடன் சேர்ந்து, நான் உங்களைப் பெருமையுடன் பார்க்கிறேன்.

நகரங்கள் மற்றும் கிராமங்களின் மகன்களும் மகள்களும், கிப்புட்ஷிம் மற்றும் மோஷாவிம்கள், மைகோனாட் மற்றும் யெஷிவாக்கள், அனைத்து மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள், நாட்டின் அனைத்து மூலைகளிலிருந்தும். நீங்கள் மலையின் மீது ஸ்ட்ரெச்சரைச் சுமந்து செல்கிறீர்கள், தோள் மட்டுமே மாறுகிறீர்கள், ஆனால் ஒரு கணமும் ஓய்வெடுக்கவில்லை.

யூதா மக்காபி தந்தை ஆபிரகாம் செதுக்கிய பாதைகளில் நடைபோட்டு, தாவீது மன்னரின் போர் பாரம்பரியத்தைக் கற்றுக்கொண்டார்; யோரமும் அவரது வீரர்களும் யூதா மக்காபி மற்றும் அவரது வீரர்களின் போர் பாரம்பரியத்தைக் கற்றுக்கொண்டனர்; பெரெட்ஸ் குழு வெடிமருந்து மலை மற்றும் இஸ்ரேல் போர்களின் போர் பாரம்பரியத்தைக் கற்றுக்கொண்டது. ‘பெரெட்ஸ் குழுவின்’ போர் இன்று ஐ.டி.எஃப் இன் அடிப்படைப் பயிற்சி தளங்களில் பயிலப்படுகிறது.

போரைக் கோராத ஒரு தலைமுறை, ஆனால் அது தொடரும் ஒவ்வொரு நாளும், அதன் புகழைக் காணும் பாக்கியம் நமக்குக் கிடைக்கிறது.

அன்பான துயருற்ற குடும்பத்தினரே,
இந்த புனிதமான நாள் தொடர்ந்து செல்லும் காலத்தில் மற்றொரு கணமாகும், இதில் இழப்பின் வலியை உங்களுடன் சேர்ந்து நாங்கள் சுமக்கிறோம். வாழ்க்கையின் தீவிரத்தின் முன்னால் இன்னும் அதிக பலத்துடன் நம்மைத் தாக்கும் வலி. ஜிகாம் தளத்தின் தளபதியான கேப்டன் ஓர் மோஸஸ், அக்டோபர் 7 அன்று பயங்கரவாதிகளுக்கு எதிரான தடுப்புப் போரை அமைதியாகவும் தைரியமாகவும் முன்னின்று நடத்தினார். அவர் பயிற்சியாளர்களை தங்குமிடங்களில் இருக்க உத்தரவிட்டார், காயமடைந்தவர்களை மீட்க தீயிற்கிடையில் பாய்ந்தார் மற்றும் போரில் வீழ்ந்தார். ஓரின் தாயான யோச்சி,
அவளுக்கு புகழஞ்சலி செலுத்தி கூறினார்: “ஓரி, உன்னிடமிருந்து எனக்கு பல பேரக்குழந்தைகள் உள்ளனர், பல பேரக்குழந்தைகள்”. ஓர் தனது கீழ்ப்படிந்தவர்களின் இதயங்களில் ஆழப்படுத்திய வேர்கள், அவரது தாயின் கண்களுக்கு பேரக்குழந்தைகளைப் போலத் தோன்றுகின்றன.

வீழ்ந்தவர்களின் இல்லாமையை எனது சொந்த உடலில் நான் வேதனைப்படுகிறேன். உண்மையான ஆறுதலை என்னால் வழங்க முடியாது. ஒருபோதும் அகலாத துக்கத்தின் வேதனையான ஸ்ட்ரெச்சரின் கீழ் வைக்கும் தோள். அணைக்கும் கரம் மட்டுமே, மேலும் எமது வரிசைகளில் தமது பணியைத் தொடங்கிய ஐ.டி.எஃப் வீரர்களும் காணாமல் போயுள்ளனர், அவர்களைத் திருப்பி அனுப்ப வேண்டிய கடமை எங்களுக்குள்ளது. போரினால் உடல் மற்றும் மன ரீதியான விலைகளுடன் போராடும் காயமடைந்தவர்களுடன் தொடர்ந்து நடப்போம்.

கடந்த ஆண்டு ஒவ்வொரு தளத்திலும் எங்களைச் சோதித்தது. நாங்கள் ஊடுருவ முடியாத சுவராக நின்று, எங்களைக் கொல்ல முயன்றவர்களை எல்லா இடங்களையும் அடையும் நீண்ட கையால் தாக்கினோம்.

ஹமாஸ் சிறையிலிருந்து பணயக்கைதிகளை வீடு திரும்பினோம். காசா எல்லை மற்றும் சிரிய எல்லையில் புதிய பாதுகாப்பு அடித்தளங்களை அமைத்தோம். லெபனானில், ஒரு புதிய யதார்த்தத்தை உருவாக்கவும், வடக்கு குடியிருப்புகளுக்கு பாதுகாப்பை மீட்டெடுக்கவும் நாங்கள் பணியாற்றி வருகிறோம். இஸ்ரேல் நாட்டை அழிக்க பல ஆண்டுகளாக ஒரு திட்டத்தை உருவாக்கி அதை நிறைவேற்ற நடைமுறை திறன்களை உருவாக்கிய ஈரானிய ஆட்சிக்கு எதிரான முன்னோடியில்லாத பிரச்சாரத்தைத் தொடங்கினோம். எங்கள் வரலாற்றுப் பணியின் முன்னால் நாங்கள் மௌனமாக இருக்கவில்லை, பலத்துடன் தாக்கி ஆட்சியின் திட்டங்களை முறியடித்தோம். நாங்கள் தொடர்ந்து காவலில் நிற்போம், ஈரான் தனது லட்சியங்களை நனவாக்க அனுமதிக்க மாட்டோம், மேலும் உறுதி செய்வோம்
இஸ்ரேலின் நித்தியம்.

நமது குழந்தைகள் மற்றும் பேரக்குழந்தைகளுக்காக செழிப்பு, வளர்ச்சி மற்றும் அமைதியான எதிர்காலத்தை உறுதிப்படுத்த நாங்கள் வாளேந்தி நிற்போம். இந்த பார்வையை நனவாக்க, மக்களாகிய நாம், மக்களின் அனைத்து பகுதிகளிலிருந்தும், பாதுகாப்பு பணியில் ஆழமான கூட்டாண்மையும் கற்றல் மற்றும் மாற்றம் மூலம் சுமையைச் சுமப்பதும் தேவைப்படுகிறது. இந்தப் பிரச்சாரம் நமது இராணுவ வலிமைக்கு இவை அவசியமான நிபந்தனைகள் என்பதையும், ஒருமைப்பாடு நமது இருப்புக்கான நிபந்தனை என்பதையும் நமக்குக் கற்பிக்கிறது.

தாவீது மன்னரும் யூதா மக்காபியும் எருசலேமுக்கு ஏறிச் சென்று ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. வெடிமருந்து மலையின் அகழிகள் வழியாக யோரம் பாய்ந்து பத்தாண்டுகள் கடந்துவிட்டன. பெரெட்ஸ் குழுவும் ஓரும் பயங்கரவாதிகளுக்கு எதிராக நின்று மாதங்கள் பல கடந்துவிட்டன. அவர்கள் அனைவரும் என்றென்றும் நமது ஆயுதம் ஏந்திய தோழர்களாக இருப்பார்கள். அவர்களுடன் நானும் அனைத்து ஐ.டி.எஃப் தளபதிகளும் நிற்கிறோம் – இஸ்ரேலின் பாதுகாப்புக்காக தொடர்ந்து உழைக்க அதே கட்டளைக்கு பதிலளிக்கிறோம். அதுவே நம்மை ஒன்றாக இணைக்கிறது. அதுவே நமது வலிமை.

“வாழ்க்கை தனக்காக இருந்தால் அதற்கு அர்த்தமில்லை” என்று போர்வீரரும் கவிஞருமான அபா கோவ்னர் மேற்கு சுவரைக் கண்ட முதல் கணங்களில் எழுதினார், “அதன் இருப்புடன், உங்களை நோக்கி வந்த வார்த்தைகளுடன் – உங்களைச் சந்திக்க தொலைவிலிருந்து வருபவர்களுடன் உள்ள தொடர்பில் மட்டுமே நிற்பதற்கு அர்த்தம் உள்ளது. ஒன்று – ஆனால் மக்களில் ஒருவன்”.

ஐ.டி.எஃப் வீரர்களும் தளபதிகளும்,
இங்கே, மேற்கு சுவரின் அடிவாரத்தில், வீழ்ந்த அனைவரையும், மக்களின் பாதுகாப்பையும் நாட்டின் அமைதியையும் உறுதி செய்வதற்காக ஒன்றாக நிற்க அவர்கள் விட்டுச் சென்ற கட்டளையையும் நாம் நினைவுகூருகிறோம். நமது மக்களைப் பாதுகாக்கும் ஒரு வீரரிடமிருந்து மற்றொரு வீரருக்குச் செல்லும் கட்டளை, வீழ்ந்தவர்களை நினைவுகூருகிறது, மேலும் இஸ்ரேலின் நித்தியத்தை உறுதி செய்கிறது. வீழ்ந்தவர்களின் நினைவுகள் ஆசீர்வதிக்கப்படட்டும்.