டேவிட் இஸ்ரேல் • 9 நவம்பர் 2026

ஜெருசலேம், 9 நவம்பர் 2026 (TPS-IL) — கடற்கரையில் ஒரு சிப்பியை எடுத்துத் தனது பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்ட அல்லது நடைப்பயணத்தின் போது ஒரு கல்லை வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்ற எவருக்கும் அந்த உணர்வு தெரியும்: அந்தப் பொருள் இயல்பானதாக இருந்தாலும், அது ஒரு தருணத்தையோ, இடத்தையோ அல்லது ஒரு மனிதரையோ தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. நினைவுப் பொருட்கள் விற்கும் கடைகளை விட இந்தப் பழக்கம் மிகவும் பழமையானது என்று டெல் அவிவ் பல்கலைக்கழகத்தின் புதிய ஆய்வு ஒன்று தெரிவிக்கிறது. இது ஏறத்தாழ அரை மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முந்தையதாக இருக்கலாம் என்பதோடு, மனித மனம் எவ்வாறு பரிணமித்தது என்பதை வடிவமைக்க உதவியிருக்கலாம்.

எவலூஷனரி ஆந்த்ரோபாலஜி (Evolutionary Anthropology) என்ற இதழில் வெளியிடப்பட்ட இந்த ஆய்வை, வைஸ் இயற்கை அறிவியல் பீடத்தின் விலங்கியல் பள்ளியைச் சேர்ந்த டாக்டர் யோவ் ராம், என்டின் மானுடவியல் பீடத்தின் தொல்பொருளியல் துறையைச் சேர்ந்த பேராசிரியர் ரான் பார்காய் மற்றும் டாக்டர் எல்லா அசாஃப் ஆகியோருடன் இணைந்து வழிநடத்தினார். அவர்கள் உளவியல் அறிவியல் பள்ளியின் பேராசிரியர் லியாட் முட்ரிக் மற்றும் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தின் டாக்டர் பார் எஃப்ராட்டி ஆகியோருடன் இணைந்து பணியாற்றினர். இக்கட்டுரை தொல்பொருளியல், பரிணாமக் கோட்பாடு, உளவியல் மற்றும் நரம்பியல் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

வெளிப்படையான நடைமுறைப் பயன்பாடு எதுவும் இல்லாத போதிலும், ஆதி மனிதர்கள் சேகரித்து, எடுத்துச் சென்று, பாதுகாத்து வைத்த பொருட்களின் மீது ஆராய்ச்சியாளர்கள் கவனம் செலுத்துகின்றனர். இத்தகைய பொருட்கள் தனிப்பட்ட நினைவுப் பொருட்களாகப் பயன்பட்டு, தாங்கள் பார்வையிட்ட இடங்கள் அல்லது கடந்து வந்த அனுபவங்களை அவற்றின் உரிமையாளர்களுக்கு நினைவூட்டியதாக அவர்கள் முன்மொழிகின்றனர்.

இஸ்ரேலில் உள்ள வரலாற்றுக்கு முந்தைய தளங்களிலிருந்து பல உதாரணங்கள் கிடைக்கின்றன. இஸ்ரேலில் உள்ள கஃபர் காசிம் நகருக்கு அருகிலுள்ள கெசெம் குகையில், பல்வேறு இடங்களிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட சிறிய வண்ணமயமான கூழாங்கற்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டன; ஆனால் அவற்றுக்கு அறியப்பட்ட நடைமுறைப் பயன்பாடு எதுவும் இல்லை. கீழ் கலிலீயில் உள்ள சக்னின் பள்ளத்தாக்கில், புதைபடிவங்கள் அல்லது அசாதாரண புவியியல் அம்சங்களைக் கொண்ட சிக்கிமுக்கிக் கல்லால் செய்யப்பட்ட கைக்கோடாரிகளை ஆராய்ச்சியாளர்கள் கண்டுபிடித்தனர். சிலவற்றில், அந்த அம்சங்கள் கல்லின் மையத்தில் காணக்கூடிய வகையிலும் தொடக்கூடிய வகையிலும் வேண்டுமென்றே பாதுகாக்கப்பட்டிருந்தன.

தெற்கு இஸ்ரேலில் உள்ள கிப்புட்ஸ் ரெவாடிம், கஃபர் சபாவிற்கு அருகிலுள்ள ஜல்ஜூலியா மற்றும் கெசெம் குகை ஆகியவற்றில், காலம் அவற்றின் மேற்பரப்புகளை மாற்றியமைத்த பிறகு சேகரிக்கப்பட்ட பழைய சிக்கிமுக்கிக் கல் கருவிகளை ஆய்வுக்குழு கண்டறிந்தது. சில கருவிகள் மீண்டும் கூர்மைப்படுத்தப்பட்டிருந்தன, ஆனால் பெரும்பாலானவை தங்களின் அசல் மேற்பரப்புகளையும் முந்தைய கைவினைத்திறனின் தடங்களையும் தக்கவைத்திருந்தன. அந்தப் பழைய தோற்றமே ஒரு வகையில் பொருளின் கதையைச் சொன்னதால், அதுவே மதிப்புமிக்கதாகக் கருதப்பட்டிருக்கலாம் என்று ஆராய்ச்சியாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

இந்தக் கருதுகோளின்படி, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திலிருந்து திரும்பக் கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு பொருள் தனிப்பட்ட அனுபவத்தின் நினைவைத் தூண்டக்கூடும். அதன் தோற்றமும் அமைப்பும், உரிமையாளர் ஒருவர் தான் வாழ்ந்து கடந்து வந்த நிகழ்வுக்கும், தான் வெறும் கேள்விப்பட்ட அல்லது கற்பனை செய்த நிகழ்வுக்கும் இடையே வேறுபடுத்திப் பார்க்கவும் உதவியிருக்கலாம்.

ஒரு நினைவுப் பொருள் தனிப்பட்டது மற்றும் எடுத்துச் செல்லக்கூடியது என்பதால், அதை மற்றவர்களுக்கும் காட்ட முடியும், இது ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வுக்கு நம்பகத்தன்மையை வழங்கக்கூடும். மனித சமூகங்களில் சந்திப்புகள், கூட்டணிகள், பரிசுகள், பரஸ்பர கடமைகள் மற்றும் குறிப்பிட்ட இடங்களைச் சார்ந்த உரிமைகள் ஆகியவற்றை நினைவில் வைத்திருப்பது இன்றியமையாதது என்பதால் இது முக்கியமானதாகிறது. நம்பகமான தனிப்பட்ட நினைவாற்றல் ஒத்துழைப்பை ஆதரிக்கவும், உறவுகளைப் பேணவும் மற்றும் நம்பிக்கையை வளர்க்கவும் கூடும்.

பல தலைமுறைகளாக, நினைவுப் பொருட்கள் ஒரு நினைவின் மூலத்தையும் நம்பகத்தன்மையையும் தீர்மானிக்கும் மூளையின் வழிமுறைகள் மீதான பரிணாம அழுத்தத்தை அதிகரித்திருக்கலாம் என்று ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், பொருள்சார் கலாச்சாரமும் நரம்பியலும் ஒன்றையொன்று பாதித்திருக்கலாம்; இது சுயசரிதை நினைவாற்றலின் (autobiographical memory) பரிணாம வளர்ச்சிக்குப் பங்களித்திருக்கலாம்: அதாவது, நமது சுய உணர்வை ஆதரிக்கும் தொடர்ச்சியான வாழ்க்கைக் கதையாகத் தனிப்பட்ட அனுபவங்களை நெய்யும் திறன் ஆகும்.

பேராசிரியர் பார்காய் இந்த நேரத்தை சுற்றுச்சூழல் மாற்றத்துடன் தொடர்புபடுத்துகிறார். “பெரிய விலங்குகள், குறிப்பாக யானைகள் மறைந்து போனதால், ஆதி மனிதர்கள் புதிய வேட்டை முறைகளை உருவாக்க வேண்டியிருந்ததுடன், மான் மற்றும் காட்டு மாடுகள் போன்ற விலங்குகள் வசிக்கும் வேட்டை நிலங்களைப் பற்றி நன்கு தெரிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது,” என்று அவர் விளக்கினார். “இந்த இடங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பொருட்கள், இனிமேல் தங்களின் வாழ்வாதாரத்தை வழங்கவிருக்கும் அந்த இடங்களுடன் ஒரு தனிப்பட்ட தொடர்பைப் பேண அவர்களுக்கு உதவியிருக்கலாம்.”

ஒவ்வொரு அசாதாரண கல்லும் ஒரு நினைவுப் பொருள் என்பதற்கான ஆதாரம் இதுவல்ல, மாறாக இது ஒரு கருதுகோள் என்பதை வலியுறுத்துவதில் ஆசிரியர்கள் கவனமாக உள்ளனர். இருப்பினும், நினைவோடு தொடர்புடைய பொருட்கள் அரை மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிலிருந்து இன்றுவரை மனிதர்களுடன் தொடர்ந்து இருந்து வருகின்றன என்பதையும், எனவே இந்த நடத்தை அர்த்தத்தைக் கொண்டிருந்ததுடன் மனித பரிணாமத்தை பாதித்தது என்று கருதுவது நியாயமானது என்பதையும் அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

டாக்டர் ராம் இந்தக் கருத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறினார்: “ஆதி மனிதர்கள் நிலப்பரப்பில் கண்டெடுத்த ஒரு வண்ணமயமான கல்லையோ அல்லது ஒரு பழைய கருவியையோ தங்கள் குகைக்கு மீண்டும் கொண்டு வந்தபோது, அந்தப் பொருள் அவர்களின் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வை அல்லது சந்திப்பை நினைவில் வைத்திருக்க அவர்களுக்கு உதவியிருக்கலாம்.” இந்த வழியில், நினைவுப் பொருட்கள் ஒரு வகையான “வெளிப்புற நினைவக சாதனமாக” (external memory device) மாறியிருக்கலாம், மேலும் மனிதர்களுக்கே உரிய தனித்துவமான மற்றும் அடையாளத்தை வடிவமைப்பதில் மிக முக்கியமான சுயசரிதை நினைவாற்றலின் பின்னணியில் உள்ள மூளை வழிமுறைகளின் பரிணாமத்தை ஆதரித்திருக்கலாம் என்று அவர் கூறினார்.

அடுத்த முறை உங்கள் ஜன்னல் ஓரத்தில் ஒரு வழவழப்பான கூழாங்கல் வைக்கப்பட்டிருந்தால், அது மிகவும் பழமையான மனித உள்ளுணர்வின் எதிரொலியாக இருக்கலாம்.